John Vanderslice verdient meer

De Amerikaanse singer-songwriter John Vanderslice zou graag in Utrecht komen wonen maar kan dat niet betalen: “Not in my league…” concludeerde hij na de huizenprijzen gezien te hebben. Wanneer hij het van de betalende bezoekers afgelopen zaterdag in Tivoli de Helling moet hebben zal dat nog even zo blijven; een klein half uur voor aanvang telde ik 24 bezoekers. En dat was inclusief mijzelf en de buurman, die voor ons een plaatsje op de gastenlijst had geregeld. Daar betaal je geen hypotheek van.

Je zou dan ook haast geneigd zijn te denken dat de bassist is wegbezuinigd, want Vanderslice, die zelf de gitaar bespeelt, laat zich slechts begeleiden door een drummer en een keyboardspeler: niet bepaald een standaard bezetting in dit genre. De sound wekt echter stellig de indruk dit wel degelijk een muzikale keuze is geweest. Een magistraal klinkende oer-bassdrum, al dan niet aangevuld met een Moog baspartijtje door de toetsenist, zorgt althans voor voldoende fundament in het laag om zo’n keuze te rechtvaardigen. Het resulteert in een prettig soort lo-fi effect.

In een uur gidst Vanderslice ons vakbekwaam door een aantal gemoedstoestanden waarin, naast de nodige zwaarmoedigheid en melancholie, altijd een soort positieve West-Coast vibe aanwezig is. Ik bespeur vleugjes Beck, maar ook het volijker repetoir van Joy Division lijkt een inspiratiebron te zijn geweest. Zeker geen doorsnee singer/songwriters liedjes dus, maar aan het eind van de set laat de band nog even zien dat de roots wel degelijk bij het kampvuur liggen. De muzikanten stappen de zaal in, Vanderslice verzoekt het publiek een kring om de band te maken, en de drie laaste liedjes worden onversterkt in hun oervorm uitgevoerd. En dan voelt het ineens alsof je met een klein groepje mensen iets heel bijzonders hebt gezien die avond.

PS: Aan onderstaand filmpje te zien geeft John Vanderslice ook huiskamer-concerten. Wat zou het leuk zijn als hij dat ‘thuis in Utrecht’ zou kunnen doen; als ik hypotheekverstrekker zou zijn zou ik zwaar geneigd zijn ‘m te matsen.